Pionierem produkcji przemysłowej odbiorników radiowych było niewątpliwie, w połowie lat dwudziestych Polskie Towarzystwo Radjotechniczne - PTR a kontynuatorem - Polskie Zakłady Marconi.
Równocześnie powstał bardzo prężny ośrodek w Poznaniu składający się z szeregu mniejszych firm takich jak:
Radjo, Radjofon czy Radjoelektor.
Państwowy przemysł radiotechniczny rozpoczął działanie w roku 1927 jako Państwowa Wytwórnia Łączności -PWŁ przekształcona następnie w Państwowe Zakłady Tele-i Radiotechniczne - PZT.
Była to jedyna państwowa wytwórnia radioodbiorników i pracowała przez cały okres II RP.
       Równocześnie powstało w większych ośrodkach kilkadziesiąt zakładów, niektóre z nich przetrwały zaledwie kilka miesięcy, inne nawet kilkanaście lat i rozwinęły się w znaczące firmy takie jak - NATAWIS, IKA czy POLMET.
Teren ich działania był często lokalny lub regionalny. Również skala produkcji była zróżnicowana, od wyprodukowania kilku modeli aparatów do kilkudziesięciu.
Szczególną pozycję na rynku zajmowało Towarzystwo Radiotechniczne ELEKTRIT z Wilna. Był to największy polski zakład produkcji radioodbiorników, pracował od 1925 roku, produkował aparaty na wysokim poziomie technicznym oraz o ciekawym wzornictwie. W drugiej połowie lat 30 - tych powstało wiele mniejszych firm, często
z udziałem kapitału zagranicznego takich jak - CAPELLO, RADIO UNION, KENOTRON czy TRIO.
W kraju działały również dwa duże oddziały wielkich koncernów zagranicznych - Polskie Zakłady PHILIPS oraz Krajowe Towarzystwo TELEFUNKEN. Szereg firm prowadziło także sprzedaż importowanych aparatów głównie
z Niemiec. Wybór na polskim rynku był zatem bardzo bogaty. Niestety popyt na sprzęt radiowy nie był duży, głównie
z powodu wysokich cen odbiorników lampowych oraz niskich dochodów znacznej części społeczeństwa.
       Jednakże przemysł radiotechniczny stanowił znaczącą i nowoczesną gałąź polskiej gospodarki.

Napisz do autora: